Zayıflama İğnelerini Bırakanlar Kilo Mu Alıyor? Dikkat Çeken Araştırma
Semaglutid ve benzeri GLP-1 sınıfı ilaçlar, kilo yönetiminde giderek daha yaygın olarak kullanılmasına rağmen, tedaviyi durdurduktan sonra kilonun hızla geri geleceği endişesi sürüyor. Ancak nference tarafından yürütülen yeni bir analiz, bu korkuyu dengeli bir çerçeveyle ele alıyor: Tedaviyi kesen herkes kilo almaz; bazı hastalar kilolarını korur veya vermeye devam eder.
Semaglutid sonrası 6 aylık tablo Analize katılan 2.567 hastadan tedaviyi bırakanların 6 ay sonraki durumları şu şekilde öne çıktı: 33% kilo alırken, 32% kilosunu korudu ve 35% kilo vermeye devam etti. Tüm katılımcılarda kilo değişiminin sıralı olarak incelenmesi, artış-azalış arasındaki farkın büyümemesini gösterdi; bu da geri dönüşün ciddi boyutlarda olmadığını işaret ediyor. Tirzepatid kullananlarda ise 1.615 hasta arasında 6 ay sonunda şu veriler görüldü: 28% kilo aldı, 36% kilosunu korudu ve 36% kilo vermeyi sürdürdü. Bu grup, semaglutide göre biraz daha düşük kilo alma oranına işaret ediyor.
Yapay zekâ ile gerçek yaşam verisi analizi Çalışma, 14 milyon hekime ait not ve 15 milyon klinik veri girdisi üzerinden 135 binden fazla hastanın verisinin yapay zekâ ile analiz edilmesini temel alıyor. Teknik notlarda, tedaviyi bıraktıktan sonraki 6 ay içinde anlamlı kilo artışı (%5 ve üzerinde) yaşamayan hastaların çoğunlukta olduğu kaydediliyor. Takip süresi 18 aya uzatıldığında da bazı hastalarda kilo kontrolünün sürdüğü gözlemleniyor.
Egzersizin etkisi Çalışmada, kalıcı başarının yalnızca ilaçla değil, tedavi sürecinde kazanılan yaşam tarzı alışkanlıklarıyla ilişkili olduğu vurgulanıyor. Reçeteden sonra egzersiz danışmanlığı alan hastaların, almayanlara göre kilosunu koruma ihtimalinin iki kat daha yüksek olduğu belirtiliyor.
Neden bu bulgular önemli? Bu bulgular, “ilaç kesildiğinde kilo kaçınılmaz olarak geri gelir” söylemini azaltıyor. nference ekibi, gerçek yaşam verilerinin hangi hastaların güvenli biçimde tedaviyi bırakabileceğini, gerektiğinde yeniden başlama veya aralıklı kullanım stratejilerinin kimler için uygun olabileceğini ve uzun süreli tedaviye kimlerin ihtiyaç duyabileceğini belirlemede yol gösterici olabileceğini ifade ediyor.
