Modern İnsanın Mutsuzluk Algısı?

İnsan psikolojisi, sahip olduklarıyla değil; çoğu zaman sahip olamadıklarıyla şekillenir. Varlığını bilmediğimiz, hiç deneyimlemediğimiz ya da görmediğimiz hiçbir şeyin yokluğu bizi üzmez. Çünkü zihnimiz, eksik olduğunu fark etmediği bir şeyi aramaz. Ancak bir şeyin varlığından haberdar olduğumuz anda, ona ulaşamamak içsel bir çatışma yaratır. İşte bu çatışma, modern insanın en büyük psikolojik yüklerinden biridir.

Günümüzde artan mutsuzluk, kaygı ve yetersizlik duygularının önemli bir kısmı; başkalarında gördüğümüz, ama kendimizde olmayanların bizde yarattığı etkiyle doğrudan ilişkilidir.

Görmeden Özlem Olur mu?

İnsan, bilmediği bir hayatı özlemez. Görmediği bir imkânın eksikliğini hissetmez. Deneyimlemediği bir konfor, onun için yok hükmündedir. Ancak sosyal çevre, medya ve özellikle dijital platformlar sayesinde, artık görmediğimiz neredeyse hiçbir şey kalmamıştır.

Başkalarının yaşamları sürekli gözümüzün önüne serilir. Daha iyi evler, daha mutlu ilişkiler, daha başarılı kariyerler ve daha konforlu hayatlar, farkında olmadan kıyas duygusunu tetikler. Bu kıyas, zamanla insanı kendi hayatını yetersiz görmeye iter.

Kıyas Kültürü ve Yetersizlik Algısı

Kıyas, insan doğasının bir parçasıdır; ancak sürekli ve kontrolsüz yapıldığında yıpratıcıdır. Başkalarının sahip olduklarını görmek, kişinin kendi sahip olduklarını değersizleştirmesine neden olur. Böylece birey, eksik olmadığı hâlde eksik hisseden bir psikolojiye sürüklenir.

Bu süreçte kişi:

• Sahip olduklarından tatmin olmamaya başlar,
• Kendi hayatını başkalarının vitriniyle ölçer,
• Sürekli bir yetememe ve geç kalmışlık duygusu yaşar.

Ortaya çıkan bu tablo, modern çağın en yaygın psikolojik sorunlarından biri olan yetersizlik hissini besler.

Sosyal Medyanın Görünmeyen Etkisi

Sosyal medya, insanlara yalnızca başkalarının başarılarını ve mutlu anlarını gösterir. Görünmeyen ise çabalar, başarısızlıklar ve hayal kırıklıklarıdır. Bu tek taraflı gösterim, bireyin kendi hayatını eksik ve sıradan görmesine yol açar.

İnsan, başkasının en iyi hâlini kendi en zor anlarıyla kıyaslar. Bu adil olmayan karşılaştırma, psikolojik baskıyı artırır ve bireyin kendine olan güvenini zedeler.

Mutluluk Sahip Olmakla mı, Algıyla mı İlgili?

Mutluluk çoğu zaman sahip olduklarımızla değil, onları nasıl algıladığımızla ilgilidir. Eksiklik duygusu, gerçek bir yoksunluktan değil; çoğu zaman zihinsel bir kıyasın sonucundan doğar.

Bir insan, başkasının hayatını görmeden önce kendini yeterli hissedebilirken, gördükten sonra aynı hayat ona yetersiz gelmeye başlayabilir. Bu durum, mutluluğun ne kadar kırılgan ve dış etkilere açık olduğunu gösterir.

Görülenle Yetinmek Değil, Fark Etmek

Çözüm, dünyayı görmezden gelmek değildir. Asıl çözüm, görülenle kendini sürekli kıyaslamaktan vazgeçmektir. Kendi hayatını başkalarının sahnesi üzerinden okumak, insanı kaçınılmaz olarak mutsuz eder.

Birey, sahip olduklarını fark ettiğinde ve kendi yolculuğunu başkalarının hedefleriyle ölçmeyi bıraktığında, eksiklik hissi büyük ölçüde azalır. Çünkü çoğu zaman insanın canını acıtan şey, gerçekten yoksun olduğu şeyler değil; başkalarında gördüğü ama kendine yakıştıramadığı hayatlardır.

Bilmediğimiz Şeyler Değil, Bildiklerimiz Yorar

Varlığını bilmediğimiz şeylerin yokluğu bizi üzmez. Asıl yoran, bildiklerimiz ve gördüklerimizdir. Modern çağın psikolojik yükü, gerçek eksikliklerden çok, algılanan eksikliklerden beslenir.

Bu nedenle insanın en büyük mücadelesi, daha fazlasına sahip olmak değil; elindekinin farkına varabilmektir.