Toplu Tecavüz Mağduru Gisele Pelicot: Cehennemi Yaşadığımı Anlattım

Fransa’da 2024 yılında ulusal yankı uyandıran toplu tecavüz davasının mağduru 73 yaşındaki Gisele Pelicot, anılarını derlediği A Hymn to Life adlı kitabını yayımladı. Kitapta yıllarca farkında olmadan yaşanan saldırılar ve davayı kamuoyuna taşıma kararı mercek altına alınıyor.

Anonimliğin reddedilmesi kararının arka planı Pelicot, kendisine tanınan anonimlik hakkını bilinçli olarak geri çevirdiğini belirtiyor; aksi halde başkalarının acılarının geniş kitlelere ulaşamayacağını düşündüğünü ifade ediyor. “Bana ne yaptıklarını kimse bilmeyecekti” sözleriyle, mahkeme salonu dışında sanıkların yüzlerinin görünmeyeceğini ve saldırganların komşu ya da iş arkadaşı ayrımı olmadan ilerinin belirsizleşeceğini vurguluyor. Bu dava, Fransa’da tecavüz yasa tasarılarının yeniden düzenlenmesine yol açtı ve Pelicot’yu küresel bir sembol haline getirdi.

“53 erkek evime geldi” başlığıyla anılan bölümde Pelicot, polisin başlangıçta eşinin partner değişimi konusunu sorması üzerine bu iddiayı reddettiğini ve ardından kendisine yatağında bilinçsizce çekilmiş erkeklerle görüntülerinin gösterildiğini yazıyor. Bir polis memurunun “53 erkeğin evine gelerek tecavüz ettiğini” söylediğini hatırlatan Pelicot, bu anı için “cehennemi yaşamak” ifadesini kullanıyor. Eşinin çamaşırlarını eve getirip asması dileğiyle kendisini bahçe kapısında sahibini bekleyen bir köpeğe benzettiğini de aktarıyor.

Davada mahkûmiyet sayısı eski eşi Dominique Pelicot’nun yanı sıra 50 erkek daha tecavüz suçundan hüküm giydi. Pelicot, duruşmalar sırasında eski eşine doğrudan konuşmadığını; ancak cezaevinden kendisiyle görüşmeyi planladığını kaydediyor. Sormak istediği sorular arasında, “Hiç durmayı düşündün mü?” ve “Kızımıza da zarar verdin mi?” gibi ifadeler yer alıyordu.

Yaşananlardan sonra yeniden aşık olmak Pelicot, dünyanın dört bir yanından gelen binlerce mektup ve adliye önünde bekleyen kadınların dayanışmasıyla güç bulduğunu ifade ediyor. Gazeteleri okumak yerine kendisine yazılan mektupları tercih ettiğini söyleyerek bu dayanışmanın iç dünyasındaki yükü hafiflettiğini belirtiyor. Kitapta yeniden aşık olduğunu ve yeni bir ilişkide mutluluğu yeniden deneyimlediğini yazıyor: “Yeniden sevmeye ihtiyacım vardı. Korkmuyorum. İnanıyorum insanlar hâlâ.” Bu dönüşüm, onun intikam duygusunun ötesinde bir güç gösterisi olarak öne çıkıyor.