IMF’nin Türkiye Değerlendirmesi: Dezenflasyon ve Büyüme İçin Kritik Tahmin
Uluslararası Para Fonu (IMF), Türkiye ekonomisine dair 2025 yılı 4. Madde Konsültasyonu sonuçlarını paylaştı. Dezenflasyon yolunda somut ilerlemelerin görüldüğü ve büyümenin istikrarlı bir yolda seyrettiği belirtilirken, mevcut politika karmasının fiyat istikrarını desteklediği ve büyümeyi güçlendirdiği vurgulandı. IMF, para, maliye ve gelir politikalarının sıkılaştırılmasıyla enflasyonla mücadelede kaydedilen ilerlemeye dikkat çekti. Dezenflasyon sürecinin etkileri fiyatlar ve beklentiler üzerinde kendini hissettirirken, makroekonomik dengelerin güçlendiği aktarıldı.
Enflasyonda kaydedilen gerileme ve gelecek beklentileri: IMF’nin analizine göre Türkiye’de yıllık enflasyon Eylül 2024’te %49,4 düzeyindeyken Aralık 2025 itibarıyla %30,9’a geriledi. Bu düşüşte sıkı para politikaları, mali disiplini güçlendirme ve ihtiyatlı gelir politikalarının birlikte yürütülmesi belirleyici oldu. Programın devamı halinde dezenflasyon sürecinin kademeli olarak süreceği ve 2026 sonunda yıllık enflasyonun yaklaşık %23’e inebileceği öngörülüyor. Bu projeksiyon, istikrarlı politika sürdürülmesiyle enflasyon beklentilerinde iyileşmenin paralel ilerlemesini gerektiriyor.
Büyüme görünümünde istikrar ve içerideki dinamikler: IMF’e göre Türkiye ekonomisi 2025 yılında yaklaşık %4,1 büyüme kaydedecek ve 2026’da bu oran %4,2’ye yükselebilecek. Büyümeyi destekleyen faktörler arasında güvenin artması, iç talebin kontrollü ancak canlı kalması ve güvenli finansal ortam yer alıyor. Türk lirasına olan talebin güçlenmesi, uluslararası rezervler üzerinde olumlu bir etki yaratıyor. Cari açık ise mevcut finansman olanaklarıyla yeterli düzeyde izlenmeye devam ediliyor.
Riskler ve reform ihtiyacı: IMF, olumlu görünümün yanı sıra küresel ticaretteki belirsizlikler ve bölgesel jeopolitik gerilimler gibi dış risklere işaret etti. Enerji fiyatlarındaki yukarı yönlü hareketler ile olumsuz hava koşulları dezenflasyon sürecini uzatabilir. Ayrıca kademeli dezenflasyon yaklaşımının finans sektörü üzerinde baskı yaratması ve verimlilik artış hızını sınırlaması olası bir risk olarak görüldü. Kalıcı fiyat istikrarı için idari ve yapısal reformların sürdürülmesi gerekliliği vurgulandı.
