Piksel Piksel Yıkılan Güven: Deepfake Çağında Hakikat Avı ÖZET: Gördüğümüz şeylere inanmak, duyduğumuz seslere güvenmek… Bu temel insani refleks, deepfake …
Gördüğümüz şeylere inanmak, duyduğumuz seslere güvenmek… Ne kadar da temel, ne kadar da insani bir refleks değil mi? Daha düne kadar, “gözümle gördüm” ya da “kulağımla duydum” dediğimizde, tartışmanın bittiği, hakikatin perçinlendiği bir dünyada yaşıyorduk. Bir fotoğraf, bir video kaydı, savcının masasına konduğunda delil olur, mahkemede hükmü belirlerdi. Şimdi ise, bırakın delil olmayı, “acaba bu da mı sahte?” sorusu, her bir kareye, her bir tınıya yapışıp kalıyor. İşte sevgili okuyucu, tam da bu noktada, güven dediğimiz o narin köprü, piksel piksel yıkılmaya başladı.
Bir yazılımcı olarak, teknolojinin hem ışıklı hem de karanlık yüzünü yakından tanıyanlardanım. Yıllar önce, Photoshop’un ilk versiyonlarıyla oynarken, bir fotoğrafın üzerinde ufak tefek oynamalar yapmanın ne kadar eğlenceli ve masumane olduğunu düşünürdüm. Bir arkadaşın kafasını başka birinin vücuduna monte etmek, bir objeyi yok etmek… O zamanlar, bu işlerin “el emeği göz nuru” gerektirdiğini, herkesin yapamayacağını bilirdik. Ama şimdi? Şimdi, sıradan bir kullanıcı bile, birkaç tıkla, gerçeğin ta kendisini baştan yazabiliyor. Sanki sihirli bir değnek değil, bir algoritma dokunuşuyla, var olmayan bir anı yaratabiliyor, söylenmemiş bir sözü söyletiyor.
